Gorski vijenac objavljen je 1847. godine i predstavlja jedno od najznačajnijih dela južnoslovenske književnosti. Radnja je smeštena u istorijski okvir XVII veka i oslanja se na predanje o sukobima unutar iste zajednice, podeljene različitom verom i političkim pritiscima tog vremena.

Ova tema danas zahteva istorijsku distancu i pažljivo tumačenje. Delo se ne može svesti na opis nasilja, već se čita kao složena književna rasprava o slobodi, identitetu, veri i odgovornosti zajednice u teškim istorijskim okolnostima.

Gorski vijenac je pre svega poetsko i filozofsko delo, čija snaga leži u jeziku, dijalogu i dubokim pitanjima koja postavlja, a ne u samom istorijskom događaju koji ga je nadahnuo.

Godina 1847, u kojoj je Gorski vijenac štampan na narodnom jeziku, smatra se i godinom „Vukove pobede“, jer su tada objavljena i druga ključna dela na reformisanom srpskom jeziku, čime je konačno potvrđena i učvršćena jezička reforma Vuka Stefanovića Karadžića.