Momčilo Nastasijević (1894–1938) pripada generaciji srpskih pisaca između dva svetska rata. U književnosti se pojavio dvadesetih godina 20. veka i ostao prepoznat pre svega kao pesnik, iako je pisao i pripovetke, drame i eseje.

Studirao je francuski jezik i književnost u Beogradu, a radio je kao gimnazijski profesor. Poticao je iz umetničke porodice — brat Svetomir bio je kompozitor, a Živorad slikar. Ta bliskost sa muzikom i drugim umetnostima vidljiva je i u njegovom razumevanju poezije.

U svojim poetičkim shvatanjima bio je pod uticajem evropskog simbolizma, posebno u naglašavanju muzikalnosti stiha i slojevitog značenja. Ipak, razvio je izrazito samosvojnu poetiku. Smatrao je da svaki jezik poseduje „maternju melodiju“ — unutrašnji ritam i tonsku strukturu koju pesnik treba da otkrije i izrazi.

Njegova najznačajnija zbirka, Pet lirskih krugova (1932), predstavlja središnje delo njegovog opusa. Njegov stil odlikuju sažet izraz, arhaični i dijalekatski elementi, simbolika i metafizička tematika.

Za života nije bio široko prihvaćen, delom zbog složenosti i hermetičnosti izraza. U drugoj polovini 20. veka književna kritika u potpunosti je prepoznala njegov značaj. Danas se smatra jednim od najoriginalnijih pesnika srpske književnosti između dva rata.